15 genodigde gasten, voor elkaar nog onbekend, kwamen nietsvermoedend op ons kantoor voor een ‘netwerkbijeenkomst’. Rienk verwelkomde de groep met een mooi verhaal over de bijzondere locatie waar wij gevestigd zijn: Better Meetings in Austerlitz. Zijn verhaal ging over vroeger en heden, met de uitdaging om je open te stellen en nieuwsgierig te zijn.

De deuren van de grote ruimte naast ons ontvangst gingen open: de deelnemers liepen door een zwart doek en kwamen in een met kaarsen verlichtte droomwereld, waar een hagelwit gedekte tafel uitnodigde om plaats te nemen. Tim nam als verrassing het woord, bovenaan de trap in de ruimte: hij vertelde een verhaal over kind zijn, dingen anders durven zien, volwassenen niet begrijpen en de schoonheid van kinderlijke verwondering.

Na het verhaal vroeg Frank de deelnemers wat ze hoorde in het verhaal: wat resoneerde? Hoe is dat voor jou? Welke dromen en wensen uit je kindertijd zijn nog dichtbij, en welke zijn stiekem naar de achtergrond geslopen? Er ontstond een bijzonder en verbindend gesprek, waar openheid en kwetsbaarheid ruimte vonden.

We daagde de deelnemers uit door ze een koptelefoon en blinddoek te geven. Oscar begeleidde een korte maar krachtige meditatie met ademwerk, en nodigde de deelnemers uit weer te denken aan de kleuren, geuren, beelden en indrukken van vroeger. Wat komt er bij je naar boven?

Toen de blinddoeken en koptelefoons afgingen, was de hagelwitte tafel plots een canvas in spe: elke vierkante centimeter was bezaaid met verf, knutselspullen, lijm, houtjes, figuurtjes, glitter en papier: als je jezelf weer verplaatst in de 6-jaar oude versie van jezelf, en als alles nu mag, wat van die kinderlijke herinneringen zou je dan nu maken?

Met glimlach, traan, terughoudendheid, plezier en energie ging iedereen aan de slag om de tafel en het servies te transformeren tot knutselwerk. Borden werden beschilderd, hout werd in elkaar gezet tot structuren, papier werd geknipt in vormen en glitter kleurde de scene.

Nadat de werkjes ‘klaar’ waren (als zoiets al bestaat) namen we iedereen mee om in het pikkedonker, begeleid door drie coachvragen en een zaklamp, in duo’s door het bos te praten over wat er achter was gebleven en wat terug zou mogen komen: wat heeft je gebracht tot waar je bent, maar belemmert je nu? Wat zou je terug willen halen?

Aan het einde van de tocht was een groot vuur en lagen de koptelefoons weer klaar: in de tweede fase van de geleide meditatie werden deelnemers uitgenodigd om een wens, inzicht of boodschap op te schrijven en in aan het vuur te geven. Een doel voor 2026!

Ondertussen haalden wij alle knutselspullen, stoelen en overbodige spullen weg. Met museum-spotlampjes lichtte we alle kunstwerkjes uit, als in een galerij. De laatste fase van de beleving was simpel: kijk nog eens naar wat je hebt gemaakt en stel jezelf de vraag welke boodschap je eigenlijk aan jezelf hebt gegeven.

Wat gebeurde was een intieme, bijzondere, grappige, luchtige, diepgaande confrontatie met onbezonnenheid. Terugzien wat was en inzien wat kan zijn. Dit zorgde voor ontroerende en bijzondere gesprekken.

We eindigde de avond met een zalig diner, gekookt door de waanzinnige chef(s) die Better Meetings zo’n indrukwekkende plek maken: eerlijke ingrediënten, verrassende combinaties en mooie smaken.

Wat overbleef was een verbinding tussen mensen met veel druk op hun schouders, volle hoofden, die weer even uit hun wereld waren gehaald om bij zichzelf te mogen komen. En dat was genoeg.

We zijn de deelnemers dankbaar voor hun openheid, kwetsbaarheid en vooral hun nieuwsgierigheid. Want als je alles ont-wikkelt is dat kracht, richting en energie geeft.

We schreven een gedicht over deze bijzondere ervaring. Tot de volgende!